Grida Duma nuk është një figurë që flet pa peshë dhe as që lë hapësirë për interpretime të rastësishme. Çdo dalje e saj publike, çdo fjali e zgjedhur me kujdes, zakonisht mbart më shumë sesa duket në sipërfaqe.
Pikërisht për këtë arsye, deklaratat e saj të fundit në podcastin me Bora Zemanin janë lexuar nga shumëkush si një konfirmim i heshtur i asaj që prej javësh përflitej nën zë në Tiranë.
Gjatë bisedës, e cila në dukje kishte në fokus rritjen personale, zhvillimin shpirtëror dhe proceset e brendshme që njeriu kalon me kalimin e kohës, Grida u ndal gjatë te një fazë që ajo e quajti “pastrim” dhe “çlirim”.
Me një qetësi të pazakontë, por edhe me një qartësi që tërhiqte vëmendjen, ajo foli për momentin kur njeriu arrin të heqë dorë nga njerëz, situata apo lidhje që nuk i shërbejnë më, pa ndjerë faj, frikë apo siklet.
“Për herë të parë nuk kam ndjerë asnjë pengesë të lëshoj,” u shpreh ajo, duke shtuar një fjali që u komentua gjerësisht: “Jo çdo lëshim është humbje.” Një frazë e thjeshtë në formë, por e fortë në përmbajtje, që për shumëkënd tingëlloi si një mesazh i koduar, por tepër i qartë.
Këto fjalë marrin një domethënie edhe më të madhe nëse rikthehemi disa javë pas, kur emisioni Prive By Liberta Spahiu raportoi i pari se Grida Duma kishte hequr nga profili i saj në Instagram çdo gjurmë të partnerit të saj, Ervin Salianjit. Një detaj që në botën e figurave publike rrallëherë është i rastësishëm.
Në atë kohë, lajmi u prit me dyshime dhe spekulime, sidomos duke pasur parasysh situatën delikate që Salianji kishte kaluar, përfshirë periudhën e izolimit dhe më pas rikthimin e tij në liri.
Shumëkush mendoi se largimi nga rrjetet sociale ishte thjesht një zgjedhje diskrete, një pauzë ose një mënyrë për të shmangur vëmendjen.
Megjithatë, deklaratat e fundit të Gridës duket se e përforcojnë idenë se kjo nuk ka qenë thjesht një lëvizje simbolike, por një vendim i menduar thellë.
Kur ajo thotë se “vjen një pikë ku nuk investon më përtej vetes”, mesazhi tingëllon si një reflektim i pjekur mbi kufijtë personalë dhe mbi momentin kur njeriu zgjedh të vendosë veten në qendër, edhe nëse kjo do të thotë të mbyllë kapituj të rëndësishëm të jetës së tij.
Pa hyrë në detaje konkrete dhe pa përmendur emra, Grida Duma duket se ka zgjedhur një mënyrë elegante dhe dinjitoze për të komunikuar një ndarje, duke e zhveshur atë nga drama dhe duke e veshur me filozofi personale.
Një lamtumirë e heshtur, por publike njëkohësisht, që flet më shumë për një transformim të brendshëm sesa për fundin e një raporti. Në këtë mënyrë, historia që dikur ishte pjesë e së tashmes së saj, tashmë duket se i përket së shkuarës, e mbyllur pa zhurmë, por me shumë kuptim.
