Bora Zemani ka ndarë së fundmi me publikun një rrëfim shumë personal dhe emocional në emisionin e Gridës Duma, ku foli hapur për përvojën e saj si nënë, për ndjenjat dhe pritshmëritë që ka pasur gjatë shtatzënisë, si dhe për dëshirën e saj të thellë për të pasur një vajzë.
Në një bisedë të hapur dhe pa filtrore, Bora rrëfeu se gjatë shtatzënisë me djalin e saj, Arborin, kishte shpresuar të sillte në jetë një vajzë.
Kjo dëshirë nuk vinte thjesht nga një kërkesë e rastësishme, por nga një ndjesi e brendshme e saj dhe një dëshirë personale që lidhej me mënyrën se si ajo gjithmonë kishte ëndërruar të kishte një motër, një marrëdhënie të ngushtë dhe të veçantë që ndonjëherë i kishte munguar në jetën e saj.
Edhe pse Bora shprehu lumturinë e saj të thellë për ardhjen në jetë të Arborit, ajo nuk e fshehu faktin që fillimisht ishte e ndikuar emocionalisht nga ideja se ai nuk kishte një motër.
Për të, kjo mungesë ishte e ndjeshme, sepse gjithmonë kishte ndjerë një dëshirë të fortë për t’i dhënë Arborit mundësinë të kishte dikë që ta shoqëronte, ta kuptonte dhe të ndante me të eksperiencat e jetës, siç shpesh ndodh mes vëllezërve dhe motrave.
Megjithatë, koha dhe realiteti kanë bërë që kjo ndjesi të zbutet, veçanërisht duke marrë parasysh faktin që Arbori tashmë ka një vëlla nga ana e babait, gjë që i jep mundësinë të ketë një shok dhe shoqëri brenda familjes, edhe pse Bora e pranon se kjo nuk zëvendëson plotësisht dëshirën e saj të hershme për një vajzë.
Në bisedën e saj, Bora e shpjegon këtë ndjenjë me shumë sinqeritet, duke thënë se dëshira për të pasur një vajzë nuk është vetëm për Arborin, por edhe për kënaqësinë e saj personale, për një lloj ekuilibri emocional dhe për eksperiencën e të qenit nënë.
Ajo përdor një shprehje të thjeshtë, por shumë domethënëse: “Duhet motra, për Arborin, por edhe për qejfin e mamit,” duke reflektuar jo vetëm mbi marrëdhëniet familjare, por edhe mbi mënyrën sesi ëndrrat personale lidhen me përvojën e të qenit prind.
Për momentin, Bora pranon se ndjen veten plotësisht si “komplet mami çuni”, një frazë që tregon dashurinë e saj të pakushtëzuar për djalin, por edhe ndërgjegjësimin e mungesës së një përvoje të ngjashme me një vajzë.
Ajo gjithashtu ndalet te frika që e shoqëron idenë e të qenit nënë e një vajze.
Bora tregon se nuk e di se si do të sillej me një vajzë, sepse nuk e ndjen natyrshëm mënyrën e përkëdheljes dhe komunikimit që zakonisht lidhet me marrëdhëniet mes nënës dhe vajzës.
Kjo frikë nuk është një refuzim, por një reflektim i sinqertë mbi pasigurinë dhe mungesën e eksperiencës.
Ajo pranon se, përkundër gjithë dashurisë dhe përkushtimit të saj ndaj Arborit, mendimi për të pasur një vajzë është një hap emocional që e bën të ndjejë një kombinim të lumturisë dhe shqetësimit.
Një tjetër aspekt shumë i hapur i bisedës së saj ishte qëndrimi mbi shtatzënitë e ardhshme. Bora zbulon se nëse do të vendoste të kishte një tjetër fëmijë, nuk do të dëshironte të mësonte gjininë e tij ose të saj deri në momentin e lindjes. Ky qëndrim reflekton një dëshirë për të përjetuar surprizën dhe lumturinë pa paragjykime ose pritshmëri të parapara.
“Nëse është djalë, di ta bëj shumë mirë.
Nëse është vajzë, do ishte një lumturi shumë e madhe, por prapë më frikëson,” thotë ajo, duke treguar kështu sinqeritetin e saj emocional dhe reflektimin mbi mënyrën sesi prindërimi ndryshon në varësi të gjinisë së fëmijës, por edhe mbi faktin se çdo eksperiencë prindërore ka sfidat dhe bukuritë e veta unike.
Përmes këtij rrëfimi, Bora Zemani ka ofruar një pasqyrë të thellë dhe shumë njerëzore mbi përvojën e të qenit nënë, duke treguar se lumturia dhe shqetësimet shpesh shkojnë dorë për dore dhe se dëshira për të plotësuar ëndrrat e njëkohshme për fëmijët dhe për veten nuk është asnjëherë një rrugë e drejtëline.
Ndërsa Arbori është burimi kryesor i gëzimit të saj, Bora nuk e fsheh se ëndrra për një vajzë mbetet ende një pjesë e rëndësishme e saj, duke e bërë publikun të ndjejë sinqeritetin dhe pasionin që ajo vendos në rolin e saj si nënë.
Në këtë bisedë, ajo ka treguar edhe një dimension të tjera të rëndësishëm të maternitetit: kompleksitetin e ndjenjave dhe frikërave që mund të lindin kur prindërit përpiqen të përputhin dëshirat personale me nevojat dhe lumturinë e fëmijëve të tyre.
Bora ka arritur të komunikojë se të qenit nënë nuk është vetëm një rol i përkushtuar ndaj një fëmije, por edhe një udhëtim i brendshëm i të kuptuarit të vetes dhe i ndërtimit të marrëdhënieve të thella dhe të veçanta brenda familjes.
Në fund, rrëfimi i saj është një portret emocional dhe shumë dimensional i materniteteit, që përfshin gëzimin, shqetësimin, pasigurinë dhe ëndrrat personale, duke treguar se të qenit nënë është një përvojë e pasur dhe komplekse që shkon përtej çdo stereotipi ose pritshmërie të thjeshtë.
Në thelb, ajo tregon se përpjekja për të balancuar lumturinë e një djali me dëshirën për një vajzë nuk është një kontradiktë, por një pjesë e natyrshme e përvojës njerëzore, e cila pasqyron mënyrën se si dashuria dhe pritshmëritë bashkohen dhe formojnë rrëfimet e familjes.
Në këtë mënyrë, rrëfimi i Borës nuk është vetëm një histori personale për gjininë e fëmijëve, por një reflektim i thellë mbi emocionalitetin, pritshmëritë, frikërat dhe ëndrrat që çdo nënë mund të përjetojë gjatë udhëtimit të saj në botën e prindërimit.